Rozwój kolei na wyspie Uznam

Początki do roku 1945

Odbudowa sieci linii kolejowej miała ogromne znaczenie dla przyłączenia wyspy Uznam. Do połowy XIX wieku rybołóstwo było głównym zajęciem mieszkańców wybrzeża tej wyspy.
Wraz z otwarciem głównej linii kolejowej Ducherow-Świnoujście w 1876 roku stworzono podwaliny dla ruchu turystycznego i przewozu towarowego komunikacji nadmorskiej. Odbudowa sieci kolei na wyspie Uznam możliwa stała się dopiero po wybudowaniu mostu nad ujściem rzeki Piany (Peene) przy Karninie. Most został oddany do użytku dnia 11 marca 1876 roku jako jednotorowy most obrotowy z pięcioma stałymi przęsłami podnoszonymi i ukończony ostatecznie w grudniu 1933 roku  jako zwodzony most kolejowy w Karninie.

Przebieg odbudowy sieci linii kolejowej w dalszych etapach:
- Świnoujście kolej portowa dn. 15 maja 1876 roku
- Przedłużenie kolei portowej dn. 1 stycznia 1882 roku
- Świnoujście –Heringsdorf dn. 1 lipca 1894 roku
- Warszów – Świnoujście (ruch promowy) dn. 1 lipca 1901 roku
Budowa tras kolejowych na Uznamie zakończona została wstępnie wraz z otwarciem drugorzędnej kolei Heringsdorf-Wolgaster Fähre dnia 1 czerwca 1911 roku.
W roku 1906 stacje kolejowe Świnoujście Główne, Świnoujście Kąpielisko, Ahlbeck Kąpielisko, Uznam i Dargen dopuszczone zostały do ruchu.
W związku ze stale rosnącym ruchem konieczna stała się rozbudowa linii do dwutorowej w 1908 roku.

W latach trzydziestych doszło do imponującego wzrostu ruchu kąpieliskowego. Dzięki stosunkowo krótkiemu czasowi podróży wyspa Uznam zyskała miano „wanny Berlina“. Dodatkowo kursowały również pociągi pospieszne i przyspieszone  umożliwiające wczasowiczom dotarcie w jak najkrótszym czasie do znanych kąpielisk wyspy Uznam. Ze Szczecina można było dojechać przez Warszów do Świnoujścia a stamtąd wagonem kursowym dalej aż do Monachium.
Ożywiony ruch kąpieliskowy z jednej strony a obecność wojska na wyspie z drugiej utrwalały od połowy lat trzydziestych wizerunek zachodniej części Uznamu. W Peenemünde powstał w 1936 roku poligon doświadczalny dla rakiet i broni powietrznej. Kompleks militarny podłączony został w 1941 roku do zelektryfikowanej kolei prywatnej należącej wówczas do najnowocześniejszej kolei ówczesnej Rzeszy Niemieckiej. Kursujące tam pociągi motorowe odpowiadały w swej podstawowej budowie pociągom motorowym berlińskiej szybkiej kolei miejskiej (S-Bahn).
W tym czasie Wojskowy Instytut Badawczy w Peenemünde (Heeresversuchsanstalt Peenemünde) otrzymywał obszerne transporty.

Dnia 28 kwietnia 1945 roku spójna sieć kolei przerwana została przez wysadzenie w powietrze mostu kolejowego w Karninie. Prawie jednocześnie nastapiło wysadzenie w powietrze mostu drogowego w Wolgast i wybudowanego dopiero w 1930 roku mostu nadmorskiego przy Zecherin. „Armia Czerwona” po zaciekłych walkach dnia 5 maja zajęła całą wyspę.